مرا با سوز جان بگذار و بگذر
اسیر وناتوان بگذار و بگذر
چو شمعی سوختم از آتش عشق
مرا آتش بگذار و بگذر
 دلی چون لاله بی داغ غمت نیست
 بر این دل هم نشان بگذار و بگذر
 مرابا یک جهان اندوه جانسوز
تو ای نامهربان بگذار و بگذر
 دوچشمی را که مفتون رخت بود
 کنون گوهرفشان بگذار و بگذر
درافتادم به گرداب غم عشق
مرا در این میان بگذارو بگذر
به او گفتم حمید از هجر فرسود
به من گفتا : جهان بگذار و بگذر

"حمید مصدّق"

اگه میخواید اهل آسمون بهتون رحم کنند، به اهل زمین رحم کنید.

شاعر: افشین یدالهی

باز هم آمدی تو بر سر راهم

آی عشق! می‌کنی دوباره گمراهم

دردا من جوانی را به سر کردم

تنها از دیار خود سفر کردم

دیریست قلب من از عاشقی سیر است

خسته از صدای زنجیر است

دریا! اولین عشق مرا بردی

دنیا! دم به دم مرا تو آزردی

دریا! سرنوشتم را به یاد آور

دنیا! سرگذشتم را مکن باور

من غریبی قصه پردازم

چون غریقی غرق در رازم

گمشدم در غربت دریا

بی نشون و بی هم‌آوازم

میروم شب‌ها به ساحل‌ها

تا بیابم خلوت دل را

روی موج خسته دریا

مینویسم اوج غم‌ها را

ای عشق، عمری رفت و در نیافتم که تو چیستی. آری درنیافتمت ولی این را می‌دانم که دیگر عاشق نخواهم شد. دل به کسی نخواهم سپرد.

ای دل! دیگر برایت ترانه عاشقانه نخواهم سرود. به جای ترانه برایت مرثیه خواهم خواند.

حال، منم و موج دریای غم که سهمگین و بی‌رحم بر ساحل روحم سر می‌ساید و روزهایی که ناگزیر می‌آیند.

می‌دانم کار عشق پایانی ندارد و این منم که تمام شده‌ام، تمام...

سلام بر امام رئوفم، علی بن موسی الرّضا (ع)

عشق بى نهايت
دل به زيارت تو اوج مى گيرد
اى رضا!
مى آيم به سوى تو
تو اى عشق بى نهايت!
و تو
عاشقانه عقده هاى دلم را مرحمى مى شوى
و هاى هاى اشكهايم
به زيارت تو
از ديدگانم جارى مى شود
اى ملكه دلهاى خسته!
تو جام مرا پر از شراب معنويت مى سازى
و من
عاشقانه نامت را فرياد مى زنم:
اى امام هشتمين!
اى ضامن آهوان رميده!
تو معيار سنجش صداقت هستى
تو آسمان زلال دلها هستى

دور خواهم شد از اين خاک غريب که در آن هيچکسی نيست که در بيشه ی عشق

قهرمانان را بيدار کند .  قايق از تور تهی

و دل از آرزوی مرواريد ،  همچنان خواهم راند .

نه به آبی‌ها دل خواهم بست نه به دريا-پريانی که سر از آب بدر می‌آرند

و در آن تابش تنهايی ماهيگيران می‌فشانند فسون از سر گيسوهاشان

همچنان خواهم راند. همچنان خواهم خواند:

"دور بايد شد.دور." 

... و آدم هبوط کرد. تنها بود. تنها و غمین بر بالای قاف رفت تا شاید به خدا نزدیک‌تر شود و خداوند غم را از او بزداید. ناگاه حوّا را دید. تپش‌های قلبش آهنگی خاص پیدا کردند؛ انگار می‌خواستند چیزی بگویند. حوّا، معصومانه خجالت کشید و از شرم سر به زیر انداخت. آدم نزدیک آمد. بوی سیب همه جا را پر کرده بود.

آدم گریست، آن‌قدر گریست که حوّا برای آرام کردنش به سخن آمد. پرسید، گریه برای چیست؟ آدم گفت که حوّا و آن عطر سیب‌اش، هوای بهشت را برای‌اش تداعی می‌کند و یاد دوست دریای قلبش را طوفانی می‌کند.

و این بار حوّا و آدم، هر دو گریستند، آن‌قدر که فرشتگان دل‌شان پر از غم شد. و خداوند از سر رحمت خویش به آنان فرمود که رمز بازگشت شما به جوار من، عشق است.

عشق بورزید و عاشق باشید.

الا ای آدمیان! زمین را پر از عشق کنید تا به بهشت و کوی یار رسید...

*پا نویس: این نوشته ادبی، صرفاً زاییده ذهن «مهاجر» است و هیچ‌گونه سند روایی و قرآنی ندارد.

درخت اندوه در عمق جانم ریشه دوانده و میوه‌هایش قطره قطره از چشمانم فرو می‌افتند.

تپش‌های قلبم با بی میلی بر دیوار قفس سینه‌ام می‌کوبند...

دل به تنهایی سپردن...

دلم گرفت      اي همنفس

پرم شكست    تو اين قفس

تو اين غبار     تو اين سكوت

چه بي صدا     نفس نفس

از اين نامهربوني ها              دارم از غصه مي ميرم

رفيقِ روزِ تنهايي                  يه روز دستاتو ميگيرم

تو اين شب گريه مي توني      پناهِ هق هقم باشي

تو اي همزادِ همخونه            چي مي شه عاشقم باشي